﻿O duszo wszelka nabożna

1. O duszo wszelka nabożna, – Ku miłemu Bogu skłonna, – Wejrzyj na Syna Bożego, 
– Na Zbawiciela naszego! 
2. Oglądaj na Krzyżu Jego, – Sromotnie zawieszonego, – Okrutnie rozciągnionego, 
– Wszystkiego zekrwawionego! 
3. Wejrzyj na głowę skłonioną, – Ostrą koroną. zranioną, – Głogową, téż i cierniową, 
– Gwałtem na głowę wciśnioną. 
4. Oczy Jego krwią, spłynęły, – Uszy i usta wyschnęły, – Wszystkie żyły w Nim porwali, 
– Krew świętą z Niego wylali. 
5. Ręce, nogi przenajświętsze – Gwoźdźmi okrutnie przebite; – Bok i serce przebodzono, 
– Ostatek krwi wypuszczono. 
6. Wszystko przenajświętsze ciało – Jak skorupa się padało; – Wszystkie siły z Niego wyszły 
– Na zbawicnie wszelkiéj duszy. 
7. O duszo, jakożeś droga, – Wielkiém mytem zapłacona; – Wszystek skarb Nieba i ziemie 
– Bóstwo wydało dla ciebie! 
8. Nie przedawjże się tanie – Dla grzechów na potępienie; – Boć nie jest rzecz tańsza inna, 
– Je[d]no, kto w grzechu umiera. 
9. Tęby rzecz miał człowiek baczyć, – Że na świecie krótko ma żyć! – Tysiąc lat przeciw wieczności, 
– Jakoby dzień ku równości. 
10. Przeto się grzechów warujmy, – W Jezusie się rozmiłujmy, – Dać tu nam lekkie skonanie, 
– Po śmierci duszne zbawienie. Amen 

Teofil Klonowski. Szczeble do nieba; Poznań 1867. t. I, str. 263, pieśń 147.
